Ontdek allerlei artikelen over kunst

Op deze pagina vind je archiefstukken van eerdere publicaties over kunst en cultuur. Sommige zijn actueel, sommige interessant genoeg om te bewaren en te herlezen. Ze gaan over interessante mensen en inspirerende initiatieven. Veel leesplezier! 

Kunst in de kapel | Sumi-e schilderijen van Els Steendam

CULEMBORG | Vanaf zaterdag 5 januari is er in de kapel van Het Weeshuis een nieuwe expositie te zien met werken van Els Steendam. Een maand lang sieren een aantal sumi-e schilderijen de eeuwenoude historische ruimte. Bij sumi-e wordt met zo min mogelijk penseelstreken zoveel mogelijk verbeeld om zo de essentie van het onderwerp uit te drukken.

Initiatiefnemer van de expositie, Henriett Somlai, vond deze tentoonstelling goed passen bij de start van het nieuwe jaar. “De sumi-e techniek is verbonden aan zenboeddhisme en taoïsme. In de wintermaanden wat vaker stilstaan en naar binnen keren is goed voor de mens. Kunst kan daarbij een handje helpen. Ik hoop dat veel mensen een moment voor zichzelf vinden om de prachtige werken van Els Steendam te ontdekken.” Het hele jaar door valt er veel moois te beleven in de kapel. Ook zijn er dit jaar weer plannen voor kleine concerten.

Praktische informatie
De expositie is tot en met 1 februari te zien in de kapel van Het Weeshuis in Culemborg aan de Herenstraat 29. Entree is gratis. Een bezoek aan de kapel is makkelijk te combineren met een lunch of borrel in het Weescafé of met een rondgang in het Elisabeth Weeshuis Museum.

Dagen van schaamte | Nieuw boek Lieneke Dijkzeul ligt in de winkels

Dit interview verscheen i.o.v. de Koninklijke BDU op 30 november 2016 in de Culemborgse Courant.

Is het een thriller of een psychologische roman? Of gaat het om een nieuw genre? Het nieuwe boek van Lieneke Dijkzeul ‘Dagen van schaamte’ is niet eenvoudig in een hokje te plaatsen. Uiteindelijk ligt het boek sinds kort in de boekhandel op de plek van de psychologische thrillers. Na ruim een jaar is de schrijfster klaar om het verhaal los te laten en zelfstandig te laten ademen.

Lieneke Dijkzeul woont bijna veertig jaar met groot genoegen in Culemborg en profiteert van de gunstige ligging van de Lekstad. Voor haar werk reist ze veel door het land om lezingen te geven op scholen en in bibliotheken. Op de terugweg laadt ze even op in de trein en denkt ze na over onderwerpen die haar in het hart raken. Zo ook over het thema van haar nieuwste boek ‘Dagen van schaamte’. Lieneke Dijkzeul: “In mijn boeken kaart ik vaker een maatschappelijk probleem aan. In dit geval het zorgsysteem in Nederland. Zoals de zorg de laatste jaren is uitgekleed stoort mij enorm. Dus ik dacht, als je het zou omdraaien, een bestuurder van een aantal zorgcentra aan den lijve laat ondervinden hoe het er echt aan toegaat, dan gebeurt er iets in zo’n boek.” Het boek gaat over Pieter Elting, een geslaagd man met glanzende carrière, groot huis, dure auto. Maar dan slaat het noodlot toe: op klaarlichte dag wordt hij ontvoerd en vervolgens opgesloten in een lege kamer. Hoewel hij ervan overtuigd is dat hij daar nooit eerder is geweest, komt de plek hem toch bekend voor. Maar waarom is hij hier? Gaat het om losgeld? Zijn ontvoerders geven hem geen verklaring. Integendeel, hij krijgt de opdracht er zelf achter te komen. Als hem ten slotte de schrijnende reden duidelijk wordt, bekent hij schuld, maar alleen om zijn leven te redden.

Voorbeelden uit de praktijk
“Ik heb voorbeelden uit de praktijk gebruikt om mijn hoofdpersonage te laten kennismaken met vernedering en onachtzaamheid, die ik zelf ook terugzag in de zorgcentra van vandaag. In de huidige vorm zie ik die als een voorportaal van de hel.” Aldus Dijkzeul, die aanvankelijk moest zoeken naar de juiste vorm. Het liefst schreef ze 240 pagina’s alleen maar over de opgesloten man. “Maar je kunt het de lezer niet aandoen om 240 pagina’s te wachten op iets wat er maar niet komt, dus ik heb uiteindelijk een vorm gevonden voor een compleet verhaal met kop en staart.” Het boek ligt sinds medio november in de boekhandel en de lezersreacties komen al binnen bij de schrijfster. “De trouw van mijn lezers doet me goed. Schrijven is een eenzaam beroep, het is fijn om uiteindelijk de reactie van het publiek te ontvangen.”

Lieneke Dijkzeul schrijft thrillers en scenario’s. Haar boeken werden genomineerd voor diverse prijzen, waaronder de Gouden Strop en de Diamanten Kogel. Een aantal ervan verscheen ook in Duitsland. Het boek ‘Dagen van schaamte’ ligt in diverse boekhandels en binnenkort ook in de bibliotheken. 

Het Weeshuis als inspiratiebron | Thea Zweerink maakt nieuw werk als Artist is Residence

Dit interview is gemakt in opdracht van de Koninklijke BDU & verscheen op 9 november 2016 in de Culemborgse Courant.

In de maand oktober nam kunstenares Thea Zweerink haar intrek in het knusse atelier op Werk aan het Spoel. Als Artist in Residence verruilde ze haar werk- en woonplek in Varsseveld voor een verblijf van vijf dagen per week aan de dijk in Culemborg. Deze stad is haar niet vreemd. Zweerink nam in 2014 deel aan het kunstfestival LekArt en exposeerde haar werk in de kapel van het Weeshuis. Die historische plek, in het eerste nieuwgebouwde weeshuis van Nederland uit 1560, liet haar niet helemaal los. Dit jaar kwam ze terug om nieuw werk te maken. Ze liet zich daarbij inspireren door het leven van de weeskinderen.

Stilstaan en gedenken vormen een rode draad in het werk van Thea Zweerink. Tijdens LekArt in 2014 exposeerde ze grote portretten van burgers die omkwamen bij de slag om Arnhem. De kunstenares verdiept zich altijd goed in het onderwerp en haalt de essentie naar boven. Die zie je terug in haar portretten. “Ik werk graag in rust en stilte,” vertelt Thea Zweerink. “En het bijzondere is, dat mensen vaak ook letterlijk stil worden van mijn werk.” Werk aan het Spoel was dan ook een uitstekende verblijfplaats voor haar, omringd door de natuur. Met veel concentratie werkte ze daar aan schilderijen op doek en tekeningen op tule. “Van Jesse Krol, medewerker van het Elisabeth Weeshuis Museum, kreeg ik foto’s van weeskinderen toegestuurd en informatie hoe ik online archiefstukken kon inzien. Natuurlijk was ik zelf ook een paar keer in het weeshuismuseum geweest en liet me rondleiden en informeren door de enthousiaste museummedewerkers.” Zweerink ging aan de slag met de voor haar vertrouwde materialen. Haar doel was om ook nieuw ruimtelijk werk te maken. Ze koos voor twee sporen, schilderen op doek en werken met tule. Gaandeweg kwam ze tot de ontdekking dat door combinatie van de twee een bijzondere gelaagdheid ontstaat. Ze experimenteerde met papier, doek, tule, gaas en bracht zo letterlijk en figuurlijk diepgang in haar werk. Zweerink: “Het gaat mij er niet om dat het moet kloppen. Mijn werk hoeft niet perse realistisch te zijn. Ik wil meer een gevoel oproepen. Dit werk is heel intens, ook vanwege het onderwerp weeskinderen. Als Artist in Residence ga je ermee naar bed en sta je ermee op.” Ze is tevreden met het resultaat dat ze in de maanden november, december en januari exposeert in Galerie Bibliotheek Zelhem. Volgend voorjaar komt ze terug naar Culemborg en toont ze haar speciaal gemaakte ruimtelijke werk in de kapel van het Weeshuis. Liefhebbers van het werk van Thea Zweerink kunnen eerder al een voorproefje krijgen, want vanaf 12 november hangen al enkele werken van Zweerink in de weeshuiskapel.

Nieuwe avonturen met tweede druk Madame Manet | Schrijversduo geeft zelf boek uit

In opdracht van Koninklijke BDU verscheen dit interview op 29 juni in de Culemborgse Courant.

Elke keer als ze Culemborg uitrijden begroeten Ton van Kempen en Nicoline van de Beek hun boek Madame Manet dat sinds kort opnieuw in Centraal Boekhuis ligt. Na het uitgeven van de eerste 3000 exemplaren was nu een tweede druk welkom om de markt te bedienen voor lezers die van kunstgeschiedenis, van literatuur en van Parijs houden. Het schrijversduo geeft Madame Manet in eigen beheer uit, hun avonturen zijn te lezen op hun literaire blog. 

Het zelf uitgeven van een boek brengt niet alleen veel werk met zich mee, maar ook spannende, grappige en ontroerende ontmoetingen. Ton van Kempen en Nicoline van de Beek zouden daar een nieuw toneelstuk over kunnen schrijven. “Je weet niet wat je overkomt als je in zo een avontuur stapt,” vertelt Nicoline van de Beek. “We worden gebeld om schilderijen te beoordelen op echtheid, we krijgen spontaan agenten die ons boek op sleeptouw nemen. En we sluiten nieuwe vriendschappen. Het lijkt erop dat we met deze herdruk veel nieuwe avonturen hebben gekocht.” Madame Manet is de laatste jaren een vast onderdeel geworden van het leven van dit creatieve liefdespaar. Kunsthistoricus Ton van Kempen is ook vrijwilliger van de bibliotheek en kijkt regelmatig of ‘het boek’ is uitgeleend. “Volgens mij voelt iedere schrijver zich zo in het begin, we kijken of ons boek goed in de boekhandel ligt en als we het niet kunnen vinden, dan informeren wij ernaar,” vertelt Ton van Kempen. “Laatst was ik in het Van Gogh Museum en vroeg naar de reacties op het boek. De baliemedewerker vroeg waarom ik daar zo geïnteresseerd in was en toen ik vertelde dat ik de schrijver ben, kreeg ik een warm onthaal. Hartverwarmend.” Van Kempen en Van de Beek hebben in hun huis aan de Havendijk ook een etalage ingericht. Dat brengt hen ook naar spontane ontmoetingen. “Laatst is er aangebeld door een echtpaar uit Wijk bij Duurstede. Ze hadden interesse in het boek, maar dachten ook mee over vertalingen in het Duits en andere afzetmarkten. De betrokkenheid ontroert ons.” aldus Nicoline van de Beek. “Mensen melden zich spontaan om meerdere boeken af te zetten binnen eigen netwerk. Dat leidt zelfs tot verkoop in België.” De avonturen van het zelf uitgeven van een boek en uiteraard verhalen uit het boek zelf delen de schrijvers in literaire vorm op hun Facebookpagina en op de website www.madamemanet.nl. De herdruk is bij de landelijke pers ook niet onopgemerkt gebleven. Zaterdag 25 juni stond Madame Manet centraal in het item ‘Aan tafel’ in dagblad de Trouw. Het verhaal van Madame Manet is ook in de vorm van een theatervoorstelling te boeken via www.theaterdeblauweschuur.nl.

De wereld door de bril van een ander

In opdracht van de Koninklijke BDU verscheen dit interview op 18 mei  2016 in de Culemborgse Courant.

De wereld door de bril van een ander. Sta je daarvoor open? Zie jij wat ik zie? Dat zijn de onderwerpen van Point of View, een fotografieproject waarin Culemborgse vluchtelingen en buurtgenoten elkaar leren kennen. Onder begeleiding van fotograaf Karijn Kakebeeke en onderzoeker Martha van der Meer ontdekten de deelnemers elkaars percepties over je ergens thuisvoelen, dat wat je opvalt of waarmee je worstelt. Het resultaat is vanaf 28 mei te zien in het Elisabeth Weeshuis Museum.

Voor fotograaf Karijn Kakebeeke kwam met dit het project twee sporen bij elkaar. Ze werkte tussen 2009 en 2011 aan een fotoboek over vluchtelingen uit Irak en Kenia die de eerste stap maakten in de kennismaking met de Nederlandse samenleving. Daarnaast paste ze de zogenaamde photovoice methode toe, waarbij je door de camera aan de ander te geven ontdekt hoe hij of zij kijkt. Zo ontdekte ze dat vluchtelingen die het snelst in contact raken met Nederlanders sneller hun weg vinden, zeker als het gaat om het hebben van zelfvertrouwen.

Kakebeeke: ,,Het leek mij mooi om de photovoice methode toe te passen bij twee verschillende groepen in dezelfde woonomgeving. En omdat de Gemeente Culemborg enthousiast reageerde, besloot ik samen met mijn team om Point of View in de Lekstad uit te voeren.” Zelf is Kakebeeke niet eerder in Culemborg geweest. ,,Het is een beeldschone stad met vriendelijke mensen,” vertelt ze. ,,Ik heb veel medewerking gehad tijdens het hele project.”

De groep van stadsbewoners en vluchtelingen bestond uit 24 deelnemers die aan de hand van zelf gemaakte foto’s tweewekelijks met elkaar in gesprek gingen over diverse thema’s. ,,De deelnemers kregen eerst een tweedaagse fotografiecursus, zodat ze gewend konden raken aan ‘beeld denken’ en hoe associëren werkt. Daarna kregen ze specifieke opdrachten om ermee aan de slag te gaan. We stelden ze vragen, zoals: wat heb je nodig om je ergens thuis te voelen? of waar worstel je mee?” aldus Kakebeeke die hoopt dat de mensen die straks de expositie komen bezoeken zich kunnen laten ontroeren en zich zeker ook een glimlach kunnen laten bezorgen. Ze vond de gesprekken fascinerend. De discussie over de woordkeuze van de thema’s zal haar lang bijblijven.

,,Voor de expo wilden we themagroepen maken met een bepaalde titel voor iedere categorie. Toen bleek dat bij een groep foto’s de Nederlanders het woord ‘controle’ wilden gebruiken, maar de vluchtelingen juist het woord ‘regels’. Deze laatste groep legde uit dat in landen waar zij vandaan komen het woord ‘controle’ voor dictatuur staat en heeft een heel andere lading. Het is iets statisch, terwijl regels daarentegen geen echte controles zijn. Bijzonder, toch als je daar met elkaar over kan delen?”

Point of View is vanaf 28 mei te zien in het Elisabeth Weeshuis Museum, www.weeshuismuseum.nl

Foto: De foto’s, zoals deze van Corine, en bijbehorende verhalen zijn vanaf 28 mei te zien in het Elisabeth Weeshuis Museum.

Geheim van het licht

In opdracht van de Koninklijke BDU | geplaatst op 18 maart 2015 in de Culemborgse Courant.

Het spel van licht en donker is vaak een onderwerp van vakfotografen. Maar ook in schilderkunst heeft licht een belangrijke rol bij het uiteindelijke resultaat. Hoe werkt licht voor een kunstschilder? Portretschilder Sylvia van Opstall wilde als kind al het geheim ontdekken van licht op het doek. Met succes. Van Opstall schildert portretten met karakter, ze won in 2012 met het portret van Job Cohen een prijs in het televisieprogramma ‘Sterren op het doek’.

Sylvia van Opstall kende in de vroegere jaren een onrustig bestaan. Haar vader vervulde diverse topfuncties met als gevolg vaak te moeten verhuizen. ,,Ik heb nergens echt goed kunnen aarden, maar nu ik sinds 2009 in Culemborg woon, wil ik hier wel mijn eigen thuis creëren.” Spelen met verbeelding is Van Opstall met de paplepel ingegoten. Haar moeder was poppenkastspeler en leerde haar van niets iets maken. ,,We draaiden vroeger veel langspeelplaten met sprookjes. Ik lag dan languit op de bank en had genoeg aan een stem om een hele fantasiewereld voor me te kunnen zien.” Ook haar oma had een belangrijke stempel gedrukt op de ontwikkeling van de jonge Van Opstall. Ze nam haar mee naar musea en wees haar op iets heel bijzonders: het licht. ,,Mijn oma liet me zien dat een witte kraag op een schilderij helemaal niet wit is, maar uit diverse kleuren bestaat. Dat vond ik spannend, dat was magie! En toen ik voor het eerst De Nachtwacht van Rembrandt zag, besloot ik dat ik wilde weten hoe dat zit.” Via een omweg van studies op het gebied van kostuum- en decorontwerp en een eigen bedrijf met special effects voor film, belandde Van Opstall bij een meester die haar de technieken van de Oude Meesters leerde. ,,Ik voelde me zo rijk. Inmiddels is de kennis al jaren geïntegreerd en kan ik de volgende stap maken: mijn eigen stijl ontwikkelen.”

Sterren op het doek

In 2012 trok Van Opstall de stoute schoenen aan door zich aan te melden bij het programma ‘Sterren op het doek’. ,,Brutalen hebben de halve wereld, zei mijn moeder ooit…. Ze zei dat niet voor niets, zo bleek. Toen ik won, was de impact niet in te schatten en liep ik bovendien maandenlang met een glimlach op mijn gezicht.” De portretten van Van Opstall kenmerken zich door levendigheid en karakter. Door subtiele details en energie. Ook schildert Sylvia interieurs en grote opdrachten in samenwerking met bedrijven en musea. Meer informatie www.sylviavanopstall.nl.

Van verstilling naar experiment

In opdracht van de Koninklijke BDU – Culemborgse Courant dd. 7 januari 2015.

Culemborg is rijk aan kunstenaars met vaak verrassend werk. Zo ook Raymond Boekelder. Hij tekent of schildert de mens als object. Boekelder heeft inmiddels een oeuvre opgebouwd van realistische verstilde kunst waar vorm en inhoud dichtbij elkaar liggen. De laatste tijd gunt hij zichzelf wat meer ruimte voor het experimentele. Terugkerend voorwerp daarin is een toeter, die symbool staat voor communicatie.

Toen men de jonge Boekelder vroeg wat hij later wilde worden, dacht hij altijd “Hoezo moet ik iets worden? Ik ben al wat.” Raymond Boekelder tekende van jongs af aan graag. Toch heeft hij een lange weg moeten afleggen om kunstschilder te worden. Hij studeerde eerst voor het vak ‘sociaal cultureel werker’ en schreef zich pas later in op de kunstacademie in Enschede en volgde daarna de Rijksacademie in Amsterdam. “De jaren na de academie was ik vooral bezig met het thema ‘verstilling’. Bijvoorbeeld van een vrouw die wacht.” vertelt Boekelder over zijn schilderkunst. “Ik maak vrije kunst waarbij de kijker zelf mag invullen waar het over gaat. Mijn werk is niet anekdotisch, en toch kun je er zelf een verhaal van maken. Is het verstilling na iets wat geweest is of iets wat er nog komen gaat? Het fascinerende is dat ik het vaak zelf ook niet weet. Hoe minder ik weet hoe interessanter mijn werk is.” Na een succesvolle periode van verstilde kunst begon Boekelder te experimenteren met tekeningen. “Tekenen geeft me meer vrijheid dan schilderen. Het is de basis van waaruit de dingen ontstaan.” Inspiratie krijgt Boekelder zelf tijdens het werk. “Ik zoek naar inzichten tussen de kunstmatige werelden van object en mens. Ik probeer bijvoorbeeld een natuurlijke overgang te vinden tussen een toeter en een hoofd. Ook maak ik geregeld gebruik van de kracht van herhaling. Het is fascinerend welke inzichten het geeft.” Boekelder’s werk is ook veelvuldig ingezet voor andere disciplines. Zijn schilderij staat bijvoorbeeld op een cd hoes van Arvo Pärt, één van de belangrijkste hedendaagse componisten, bekend van zijn sacrale muziek. “Ik luister regelmatig naar de muziek van Frederic Mompou, waar ook verstilling uit spreekt.” Boekelder blijft voortdurend in ontwikkeling. “Ik maak dingen die ik mis. Iets wat er al is, hoef ik niet te maken.” De verdere voortgang van zijn werk is te volgen op zijn Facebook-pagina en op www.bloggen.be/boekelder.

Muziek en Kunst in het Parijs van het impressionisme

In opdracht van de Koninklijke BDU – dd. 26 november 2014

Een bijzondere reis naar het negentiende-eeuwse Parijs door de ogen van het meisje uit Zaltbommel, Suzanne Leenhoff. Dat belooft het boek Madame Manet, uitgegeven in eigen beheer door de Culemborgse kunsthistoricus Ton van Kempen en theatermaakster Nicoline van de Beek. Madame Manet ligt vanaf 8 december in de boekhandel, maar Culemborgers kunnen het al op 5 december ophalen in Theater de Blauwe Schuur.

,,Ons boek is gebaseerd op een verhaal in Zaltbommel. Frans Liszt zou over de Waal hebben gevaren en de stoomboot hebben laten aanleggen vanwege de prachtige muziek van het carillon dat hij in de verte hoorde. Tijdens een ontmoeting met de beiaardier maakte hij kennis met diens dochter, Suzanne Leenhoff. Hij beluisterde haar pianospel en steunde haar om naar Parijs te gaan om te studeren. Zo kwam het meisje uit Zaltbommel in Parijs terecht, en trouwde later met de bekende schilder Eduard Manet.”

Van Kempen en Van de Beek vonden het verhaal zo bijzonder dat ze het gestalte wilden geven in een historische theatervoorstelling. Ze startten een onderzoek en gingen naar Parijs, bezochten musea, onderzochten archieven en maakten een verhalende voorstelling met live pianomuziek. ,,Ik ontdekte dat Suzanne twee keer auditie heeft gedaan op het conservatorium, maar is afgewezen. De stap naar de top heeft ze nooit gehaald. Ze bleef wel in Parijs en verdiende haar geld als pianojuffrouw. Zo leerde ze Manet kennen”, vertelt Van Kempen. ,,Tijdens het onderzoek zijn we veel te weten gekomen over het verhaal van Suzanne en de tijdgeest waarin ze leefde, het fascinerende en spraakmakende Parijs van de impressionisten. We vatten een nieuw plan op: het schrijven van een historische roman”, voegt Van de Beek toe.

En zo is het boek Madame Manet geboren met een hardcover en 352 bladzijdes vol verhalen, illustraties en foto’s met vele historische feiten. ,,Wij zijn geïnspireerd door J. Bernlef, die een fictief interview schreef met de schilder Morandi. Zo bedachten we een journalist die we een treinkaartje naar Parijs in 1905 gaven. Hij brengt zeventien middagen achtereen een bezoek aan de dan 76-jarige Suzanne en stelt haar vragen uit het verleden. Marie, de dienstbode die 30 jaar haar eigen herinneringen heeft opgebouwd, luistert de verhalen af en reflecteert vanuit haar oogpunt op de gebeurtenissen”, licht Van de Beek verder toe. “Het boek is in een gespreksvorm geschreven in de tegenwoordige tijd, waardoor prettig leesbaar. De vormgeving is verzorgd door Hans Bassa, specialist in boeken en letters.”

Beurs van Bijzondere Uitgevers 
Dat het boek een bijzondere uitgave is, bewijst het feit dat de schrijvers uitgenodigd zijn voor de Beurs van Bijzondere Uitgevers op zondag 7 december in Paradiso Amsterdam. Ook op die dag is er een interview met Van Kempen te horen in het programma OVT op Radio 1. ,,Wat ons boek ook bijzonder maakt, is de vraag: wat is er met de onafgemaakte schetsen en doeken van Manet gebeurd na zijn overlijden? Zijn wens was om ze te laten vernietigen, maar Suzanne heeft andere keuzes gemaakt. Waarom? En welke? Daar richten we ons licht op. De lezer sluit het uitgelezen boek met het gevoel dat hij in gedachten een reis naar Parijs heeft gemaakt en dat hij dan met enige spijt Parijs weer los moet laten.”

Meer informatie: www.madamemanet.nl

Liefde voor porselein

In opdracht van de Koninklijke BDU – Culemborgse Courant

Porselein is een bijzondere vorm van keramiek. Om daar kunst- of gebruikersobjecten van te maken is veel kennis en ervaring vereist. Kunstenares Lidewij van de Berg verstaat de taal van porselein en maakt er autonome of toegepaste kunstwerken van. In haar atelier in de voormalige meubelfabriek De Gelderland experimenteert ze naar hartenlust met porseleinen insecten, lampen en vazen.

“Porselein vind ik mooi vanwege haar eenvoud. Het hoeft niet ingekleurd te worden en leent zich perfect voor alles wat ik bedenk.” vertelt Lidewij van de Berg terwijl ze de deur van de bakoven opent om haar nieuwste werk eruit te halen. “Porselein moet op hoge temperatuur worden gebakken, het is zeer specialistisch werk met een aantal beperkingen. Maar daar leer ik mee leven.” Van de Berg was als kind al beeldend bezig en maakte kleine theepotjes van klei. Oorspronkelijk wilde ze culturele antropologie studeren maar koos uiteindelijk voor de Akademie voor Kunst en Vormgeving in ’s-Hertogenbosch. Daar begon haar liefde voor porselein als kleisoort te bloeien. Ze verdiepte zich daar helemaal in en ging zelfs naar China om zich te specialiseren in porselein. “China is een porseleinland bij uitstek waar ze bepaalde technieken gebruiken om het porselein te bewerken. Ik heb daar een maand gewerkt om dat geheim te leren kennen.” Nu maakt Van de Berg zowel toegepast- als autonoom werk voor diverse doeleinden. “Mijn laatste project is een lamp van porselein in combinatie met aluminium die ik aan museumwinkels ga verkopen. Ik combineer graag het kwetsbare porselein met andere materialen.” Van de Berg maakt niet alleen zelf kunst, ze geeft het vak ook door aan anderen. “Ik heb mijn post HBO diploma als ‘Beroepskunstenaar In de Klas behaald’, zodat ik kinderen kan laten verbazen wat er allemaal mogelijk is met keramiek. Kinderen zijn nog zo ongeremd en toegankelijk, vrij om te experimenteren. Daar leer ik zelf ook van.” In de voormalige meubelfabriek De Gelderland maakt Van de Berg haar werk in opdracht en ontvangt cursisten voor haar workshops. “Ik vind het fantastisch om met creatieve geestverwanten onder één dak te kunnen werken en met elkaar te kunnen sparren vanuit de diverse disciplines. Ik hoop dat De Gelderland uit kan groeien tot een creatief en cultureel bolwerk dat aantrekkelijk is en veel belangstellenden trekt.”

 

Meer informatie: www.ceramicdesign.nl